روشن است كه در اين موطن هم قرآن دستخوش تحريف قرار نگرفته است و در زمان پيامبر تماماً و به صورت يك كتاب مدوّن تنظيم و جمع آورى گرديد و بسيارى از افراد آن را در اذهان خويش سپردند و در زمانهاى آينده نيز آن قرآن به صورت متواتر به نسلهاى آينده منتقل شده است . موطن چهارم : عبارت است از قرآنهايى كه حكايت از آن قرآن متواتر مىكنند . به عبارت ديگر قرآنهاى مكتوبى كه اكنون وجود دارند و وجودشان يا چاپى است و يا خطى و از آن حقيقت نازل شده از جانب خداوند به نام قرآن حكايت دارند . بديهى است كه تحريف به معناى اختلاف در قرائت و نظير آن در اين قسم چهارم متحمل است ، و همينطور امكان تحريف به زياده و يا نقيصه در اين موطن چهارم راه دارد . آنچه كه داخل در محل نزاع است آن قرآن منقول متواترى است كه در هر زمان به عنوان يك حقيقت و يك شىء واحد و به عنوان كلام منزل حق وجود داشته و دارد ، و آيه شريفه « حِفْظ » هم كه مىفرمايد : إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ كلمه « لَهُ » به قرآن منزل بر مىگردد و آن يك قرآن و يك حقيقت بيشتر نيست و بقيه قرآنهاى متصور حاكى از آن است و شكى نيست كه در آنها تحريف راه ندارد . بنابراين بيان ، روشن مىشود آن‌چه را كه برخى از محدّثين « 1 » گفته‌اند كه مراد از آن « حفظ » آن است كه خداوند متعال كتاب خود را در موضعى كه نازل فرموده حفظ مىفرمايد ، همانطورى كه در محل اعلى قبل از نزول محفوظ است ، و مراد از آن حفظ و صحف و دفاتر نيست ، حرف باطلى است كه دليل و شاهدى بر آن وجود ندارد ، بلكه مسئله اعجاز

--> ( 1 ) . فصل الخطاب ، ص 360 .